خیلی بده که حس کنی چیزی که داری و شرایطی که برش تکیه کردی تا همیشه پایداره! این خیال رو داشته باشی که با یه ظاهر مظلوم و طرز رفتاری عوام پسند و نوع گفتاری که همش بر مبنای ریا و خیال پردازی و دروغه، بتونی تا مدت ها بر دل ها و جسم ها حکومت کنی غافل از این اندیشه که این روال شاید برای حکومت بر جسم ها - البته اون هم نه زیاد طولانی - دوامی داشته باشه اما برای پادشاهی بر دل ها باید هم نقش اونها بود نه همرنگ دروغین!

البته از این بدتر اینه که روزی رو پیش روی خودت داشته باشی و بهش برسی که دیگه کسی بودنت رو نمیخواد و همه با تمام وجود مرگت و رفتنت رو فریاد میزنن!

تا بعد...

پ.ن ۱: حیف که نمیخوام مستقیم بهت اشاره کنم، لیاقتش رو نداری اصلا که اسمت رو بیارم تو وبلاگم! سید خوب بهت گفت: ادب مرد به ز دولت اوست!

پ.ن ۲: هر چند تف سر بالاست اما نمیتونم نگم! ای مرده شورت رو ببره رسانه ملی که حالم رو بهم میزنه این سبک برخوردت با سیاست! ای بمیری با اون منطقه آزادت که باید اسمش رو گذاشت منطقه دروغ! ای بخوره تو سرت این دکترای شیر برنجی ات دکتر پور حسین که تو نحوه اداره مناظره هم فرق قایل می شی!

پ.ن ۳: یعنی شرکت تولیدی پوشاک گراد، به خاطر دل ما هم که شده میاد یه تریپ کت و شلوار سبز رنگ بفرسته تو بازار؟