گاهی وقت ها هر چقدر هم که نام و نشانی ت درست و به روز باشد، باز هم ممکن است وقتی به جایی رسیدی که دو راهی و چهار راهی و بن بستی برایت نا آشنا بود، چاره ای نداشته باشی جز سوال و پرس و جو! گاهی وقت ها اما باز ممکن است در جواب به سوالت با یک جمله روبرو شوی که " همین مسیر را ادامه بده تا چند کوچه بالاتر... " و تو این چند کوچه بالاتر را اینقدر دقیق و مو به مو طی میکنی و تابلو ها و پلاک ها را نشانه می روی که شاید تا سال ها همیشه خاطره این آدرس پرسیدن و آن چند کوچه بالاتر را یافتن، از ذهنت خارج نمی شود... حکایت اینجا هم حکایت آدم ها و ماجراهایی است که تلخ یا شیرین روایت می شوند و اما از لابلای حرف ها و کرده هایشان، این ماییم که باید چند کوچه بالاتر مان را جستجو کنیم و به فکر فرو رویم که حواسمان باشد که نکند نشانی هایمان را با بی مبالاتی گم کرده باشیم و حتی با رسیدن به چند کوچه بالاتر هم جای آشنایی نیابیم برای آرامش و رهایی از سر درگمی!؟